SHEGA E LULEZUAR

SPIRO LLAJO

Lindi në Janicat të Sarandës në vitin 1953. Studjoi për letërsi. Punoi dhe jetoi për shumë vjet në qytezën e bukur të Ksamilit. Pas rënies së diktaturës emigroi familjarisht në Patra të Greqisë. Ka shkruar në shqip dhe në greqisht. Ka botuar vëllimet poetike «Mora një grusht det», «Motiv Jugor» dhe «Fljalë deti». Ka shkruar gjithashtu vellimet «Nga është rruga për në Itakë» dhe «Harrim i padurushëm».

Është poet i vjershave të shkurtëra, lirike, meditative.   

Vdiq më 2007.

SHEGA E LULEZUAR

Sepse kundërmuan të gjitha rreth meje,

u shqetësova

Sepse u mbushën dritë dhe ngjyrë sytë e mi,

u tromaksa

Sepse çasti është kaq i bukur,

u deshpërova.

           MAÇOKU

I goditur maçoku në anë

të rrugës

S’ arritën të turbullohen sytë e tij,

dhe u mbushën me zogj.

Madhështor, lëpin plagët,

i mbuluar me një ajër të kuq që i rri

me dhëmshuri përsipër

si flutur.

            PEJSAZH I BEFTE

            Mëllënjë e vogël

në dëborë

Shami zie

në ëndërr

Që e mori era grykave

duke klithur

ÇASTE

Me klithma zogjsh

vritet dielli

Ngjeu në të kuq

sqepat e tyre

Pas pak s’do jenë

të përmbysura varkat

As gaforet

ngjyrë gri sipër tyre

Deti do të ndriçojë

zogj të zinj

Fshehtas nga zoti

do të buzëqesh

NE VENDLINDJE

U mbush me lulekuqe dheu

i nenës sime.

Fjalë që fluturuan në dritë

fjalë që nuk i tha 

Lulekuqe të mprehta

që shpojnë gishtërinjtë.

Dhimbje

prej shkuljes së trupit nga kryqi

NATEN VONE

Pret bisqe yjesh

dhe bien befas në tryezën time

lapsat e mi

buzët

kujtesa

të zeza mbetën vetëm vjershat

sikur janë hieja e tyre

I PASTREHË

Vërshëllen fjalë të harruara

pafajësie

Dhëmbshuria e tingullit

ngre rreth tij një mur të hollë

të padukshëm

Shikon yjet

dhe një rrëke e mbështjell që nga lartë

Ndonjëherë kur pushon

alarmohem

Mos dil jashtë, o njeri,

do ftohesh!

KUNDRUALL

Kjo gjethe e zverdhur në ujë

mund të jetë varka ime e shpëtimit –

kaike e fshehtë që ngul këmbë te ndjenja

O deshpërim i bukur i poetëve

pa atdhe

Gjithë të tjerët

janë nga bregu tjetër.

LIDHJE

Kënga e lashtë e së keqes

jehon në të gdhirë

Melodi të zvargura fryjnë lisat

në çastin që kalojnë ikanakët.

Nënat harruan portat hapur

vrapojnë të mbushin kandilet me vaj

NGA FUNDI

Poezitë i filloj gjithmonë nga fundi;

fillimi me lulet e bardha

midis gishtrinjëve

vetëm erën magjepsin.

Andej nga fundi fjalët i vendos

si guriçka që të më kërkojnë

kur të tretem

                                                Përgatiti: ANDREA ZARBALLA