Te Mila

Laureta Roshi

Pulbardhat ..

Dallgë vijnë dhe ikin

Në sipërfaqe të trishta uji

Nën qiell dimri

Krah pulbardhash rrahin ajrin

Ulen në bregun e  ftohtë

Cukisin grimca kujtimesh

Si thërrime buke

Shkunduar nga tryeza mirësie

E njohura Mila pa moshë, pa kohë

Kujtesë e lodhur e qytetit përshpërit
femijët e akulloreve të bardha dikur

Baballarë fëmijësh tani…

E njohura Mila gatuan

si për një shtëpi të madhe

Strehohen pulëbardhat 

e njerëzit e vetmuar

Ngjisin shkallët e kaltra

 cup cup cup

Ulen në tryeza me aromë deti

Flasin për fëmijët larg, gruan që s është më,

Shtëpinë e mbetur bosh..

E ashtu të përgjumur në vetmi  koten

Si pulbardhat mbi ujin e  ftohtë…

E bukura nëna ime….

Më e bukura në botë nëna ime,

Zemër e dashur, zemër  e ngrohtë

I trembet kohës që jetojmë,

Jo për vete për ne

 mëri të panjohurën merr,

E bukura e vogla nëna ime

E mencura e brishta Manushaqe,

Ashtu e brishtë e pafaj

Mërzitet me botën

I duket e  ashpër për fëmijët e saj

Dhe ne fëmijët të pazotë sipas saj..

Po e bukura ime

e pazonja jam për të bërë keq

Bota që na ngjize me gjoksin tënd

nuk është kjo

Që jetojmë jashtë dritares,

dhe ti e di e bukura ime

Nuk fëshfërijnë më gjethe mbi librat e tu

As oborri me dy hurmat e  portokallta nuk është

Flakët e një zjarri fëminor  më përvëlojnë..

Nxënësit e tu me fëmijët nxënës të ndalin në rrugë

dhe

Vrapojmë në marramendje secondash të kthyeshme në para

Karrige ajrore, fytyra me lifting që snjihen më,

E pamundur e dashur nënë me frymën që na dhe

Të mundim të jemi edhe ashtu edhe si ne….

Me ty atje ne shtepizën me oborr

 ndihem e plotë,

Grifshë  bëhem  kur syrin tënd e prek një lot

E bukura ime mos u trishto

Qeshu për mua ashtu si për nipin dhe mbesën

Psheretima jote të pazonjën më bën vërtet..

Rebelizmin ma le jashtë porte

në vajzën e ndrojtur me bishtelaca me shnderron..

Qeshu e bukura ime

Qe të qeshet cdo mendim imi

Kjo botë kështu duket se ka qënë

Të ngrohtë e bën fryma jote

Të plotë  ecja jote nën flokët e gjatë

E bukura jonë

Të kemi fat!

E para…

E para është jeta

Si fillim nisi drita apo dielli,

Apo uji, apo bari..

Si fillim fryma u ngjiz

Afrimin e burrit me gruan gëzoi

Fëmija belbëzon të parën fjalën,

E para ishte fjala..

E para gugatja e erës

Mbi mendimin fluturak

Për gjyshërit e gjyshet e përjetshme,

Sy drita e zemërprekura

Kujtimet luajne me gjyshet flokëgjata,

E para mbetet shija e mjaltë që s njeh fund

Ushqimi përherë I ngrohtë, përherë I bollshëm.

E para është dorëzonja mbi garth

Dhe pirgu me rrush,

Carcafi I bardhë I manave,

Shkon portë më portë,

gëzohen fëmijët me kokrrat e bardha,

fidanin gjyshi im e solli nga larg .

E para mbetet e thërritura pa përgjigje, fjala e pathënë

Ende e paditur vizatuar me tullën  e baltë mbi gëlqere,

E para është koha që na njeh,

Këmbejmë kujtesat e të sotmes,

Prekim qeshjen e sënesërmes,

Të parët gjyshërit e fëmijët na rikujtojnë

Se Dashuria përjetëson.